2006/Oct/01

มาวันนี้มีแค่ "คำถามโง่ โง่"
ไอ้ที่เคยขี้โม้ พูดมาก หายไปไหน
ก็แค่เจอเธออีกครั้ง ยังสั่นข้างใน
เธอก็คงคิดไปว่า "ตลกดี"
เธอ ยังเป็นคนเดิมอยู่เสมอ
ฉันก็ยังคงรอเธออยู่ตรงนี้
"ความทรงจำสีจาง" ยังอยู่ดี
แม้อาจทำได้เพียงแค่นี้ ก็พอใจ
วันเวลา ผ่านไป เนิ่นนานนัก
แต่ความรักที่เคยมี ไม่ไปไหน
อาจห่างหายไปบ้าง เพราะอากาศเปลี่ยนแปลงไป
แต่วันนี้มันกลับมาใหม่ เพราะเจอเธอ...
โอ้..มายก๊อด วันนี้เน่าครบสูตรเลยนะคะเนี่ย แฮะๆ ตามชื่อค่ะตามชื่อ "กลอนน้ำเน่า"
รู้น๊า... ถึงคุณๆจะคิดว่ามันเน่า แต่ก็แอบคิดตามล่ะเซ่ เอาน่ะ ไม่บอกใครหรอกๆ
version นี้ ยอมรับเลยว่าตอนรู้สึกอย่างนี้จริงๆ มันบอกไม่ถูกนะว่ารู้สึกยังไง ถ้าเจอคนที่เรา
แอบชอบมา 5 ปีอ่ะ เคยคิดว่าความรู้สึกมันก็คงหายไปแล้วมั้ง คงไม่ได้คิดไรแล้วมั้ง
เพราะก็มีเรื่องราวต่างๆผ่านมามากมาย แต่...ไม่เลยครับ พี่น้องคร๊าบบ "มันยังอยู่"
รู้ตัวอีกที "มันยังอยู่"
แต่ก็ทำได้แค่ "เก็บมันเอาไว้" ต่อไป.... Y_Y
เฮ้ย.. ไม่สิไม่ได้เก็บไว้คนเดียว เพราะสมัยวันทีน
บ้าระห่ำเขียนจดหมายสารภาพรักเค้าไปแล้ว อ๊าก..
คิดถึงแล้วยัง "อาย" ไม่หาย หน้าด้านจริงด้านไหนก็ดูดีไปหมด 555555
ไปก่อนละค่ะ เดี๋ยวโดนคนอ่านมากระทืบ....

edit @ 2006/10/01 10:51:15

2006/Sep/29

" แก้วตาพี่ "

เฮ้อ.. มีละครมาให้ติดอีกแล้วหรอเนี่ย

ดูตอนแรก ก็เคลิ้มพระเอก กะ นางเอกซะแล้ว

นางร้ายอย่าร้ายให้มากนะคะ เดี๋ยวมีตบ 555

เรื่องย่อ

ชิษณุ หนุ่มหล่อ ทายาทคนเดียวของตระกูลนเรศวร เขามีภรรยาสาวสวยชื่อ เลอลักษมี ระหว่างขับรถไปเที่ยวด้วยกัน ชิษณุและเลอลักษมีเกิดทะเลาะกัน
ทั้งคู่ประสบอุบัติเหตุ ชิษณุตาบอด และเลอลักษมีรับไม่ได้กับสภาพของชิษณุ จึงทิ้งและหนีไปแต่งงานใหม่กับเศรษฐี กำลาภ นาถลดาอาจารย์สาวในมหาวิทยาลัยชื่อดังดีกรีปริญญาโท แต่ชีวิตเธอต้องพังลงด้วย คฑาเทพ ชายที่เพียรจีบเธอมานานจนเธอตกลงจะแต่งงานกับเขา
แต่กลับมีเปรอมาศ ภรรยาของคฑาเทพบุกมาเอาเรื่องเธอถึงมหาวิทยาลัยฟ้องร้องจนเธอถูกไล่ออก นาถลดาจึงหนีไปอยู่ที่ทะเลหวังฆ่าตัวตาย แต่ชิษณุ
เข้ามาชนเธอเกือบตกน้ำ ทำให้เธอรู้ว่าเธอยังไม่อยากตาย นาถลดาขอบใจชิษณุที่ทำให้เธอรู้ใจตัวเอง และนาถลดาก็เข้าใจผิดคิดว่าชิษณุเป็นชาวประมง
ตาบอด ชิษณุไม่บอกความจริง แต่หลังจากทั้งคู่ได้คุยกันต่างคนต่างเห็นใจซึ่งกันและกัน จากความเห็นใจก็กลายเป็นความรัก

ชิษณุจึงโกหกนาถลดาว่าตนเองเคยขอความช่วยเหลือองค์กรการกุศลเพื่อไปผ่าตัดตา ที่ประเทศอังกฤษ อยากให้นาถลดาไปดูแล แต่จะไปได้ก็ต้องเป็นคน
ที่ใช้นามสกุลเดียวกันเท่านั้น นาถลดาตกใจแต่ไตร่ตรองและต้องการหนีจากเรื่องวุ่นวาย เธอจึงตกลงใจช่วยเหลือชิษณุด้วยการจดทะเบียนสมรสกัน
แต่การมาของนาถลดาทำให้ นวล ภรรยาของเนติวิทย์ ทนายประจำตระกูลนเรศวร และ อมิตตดาผู้เป็นลูกสาวที่หลงรักชิษณุมาตั้งแต่เล็กไม่พอใจมาก

การเดินทางไปอังกฤษชิษณุพานาถลดาและอมัจจ์น้องชายอมิตตดาไปด้วย ชิษณุรักอมัจจ์เหมือนน้องแท้ๆและตั้งใจส่งเสียอมัจจ์ให้เรียนที่อังกฤษเลย ในอังกฤษพวกเขาได้เช่าอพาร์ทเม้นท์อยู่ด้วยกัน โดยมี พฤกษ์ เพื่อนของชิษณุช่วยดูแล ด้านเลอลักษมีเมื่อรู้ข่าวว่าชิษณุแต่งงานใหม่ เธอตามไปราวี
นาถลดาที่อังกฤษเพื่อจะแย่งชิษณุคืนเพราะกำลาภสามีกำลังจะล้มละลาย เลอลักษมีทำทุกวิถีทางเพื่อยุแหย่ให้ชิษณุและนาถลดาทะเลาะและเลิกกัน
แต่พฤกษ์ก็เป็นกันชนให้เสมอ ยิ่งมีคนช่วยเหลือนาถลดามากเท่าไร เลอลักษมียิ่งริษยามากขึ้นเท่านั้น

เลอลักษมีแอบขโมยจดหมายเรื่องการผ่าตัดตาของชิษณุมาโดยที่นาถลดายังไม่เห็นจดหมาย และ ใส่ร้ายนาถลดาว่าไม่ยอมบอกเพราะไม่อยากให้ชิษณุ
หาย เพราะกลัวว่าจะเห็นว่านาถลดาหน้าตาน่าเกลียด แต่ชิษณุไม่เชื่อ เลอลักษมีจึงบอกว่าอย่าเพิ่งบอกนาถลดาว่าชิษณุรู้เรื่องจดหมายแล้ว รอดูว่า
นาถลดาจะบอกชิษณุหรือไม่ ชิษณุรอแต่ก็ต้องผิดหวังเพราะนาถลดาไม่บอก จนจดหมายฉบับที่สองส่งมา ชิษณุจึงได้ผ่าตัดตา หลังจากที่ชิษณุมองเห็น
เขาก็พบว่านาถลดา น่ารักและสวยงามอย่างที่ทุกคนบอกตอนที่เขาตาบอดเสมอ แต่ปมในใจก็ยังไม่คลายเรื่องจดหมายที่นาถลดาไม่ยอมบอกเขา
ทำให้การอยู่ด้วยกันเป็นไปไม่ราบรื่น

วันหนึ่ง ชิษณุพานาถลดาไปร่วมงานวันเฉลิมฯที่สถานฑูตไทย นาถลดาเจอกับคฑาเทพและเปรอมาศ เพราะคฑาเทพย้ายมาเป็นผู้ช่วยทูตทหารคนใหม่
คฑาเทพเบ่งใส่ชิษณุแต่ก็ถูกคนที่รู้จักกับชิษณุตอกกลับจนหน้าเสียเปรอมาศจึงพาสามีกลับบ้านด้วยความอายเลอลักษมีสืบจนรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่าง
คฑาเทพและนาถลดาเป็นอย่างไรจึงเกิดความคิดที่จะใช้วิธีนี้หลอกชิษณุให้เลิกกับนาถลดา เริ่มจากการทำดีกับอมิตตดาเพื่อหลอกใช้และ มีข้อแลกเปลี่ยน
โดยหลอกว่าจะช่วยให้ สมหวังกับชิษณุ อมิตตดาหัวอ่อนเชื่อที คฑาเทพมีโอกาสเจอกับนาถลดาและชวนเธอไปดื่มน้ำ

คฑาเทพชวนนาถลดาไปหาความสุขด้วยกันแต่นาถลดาก็ด่าเขากลับจนเจ็บแสบ คฑาเทพโกรธจึงยอมร่วมมือกับเลอลักษมีเพื่อทำลายนาถลดา แต่การ
ที่ต้องหลอกนาถลดาเป็นเรื่องยาก จึงใช้อมิตตดาเป็นตัวแทนเนื่องด้วยทั้งสองมีบุคคลิกคล้ายกัน ทั้งหมดเริ่มแผนการด้วยการให้อมิตตดา ทำทีแกล้งขอ
เสื้อผ้า จากนาถลดาเพราะเห็นว่าเธอจะกลับเมืองไทยแล้ว นาถลดาใจอ่อนพาไปเลือกเสื้อผ้า และเผลอบอกอมิตตดาอีกว่าชุดไหนชิษณุเป็นคนซื้อให้
อมิตตดาเลือกชุดที่ชิษณุซื้อให้ นาถลดาเสียดายแต่ก็สงสารอมิตตดาจึงให้ไป ด้านเลอลักษมีก็เริ่มแผนการต่อไปเมื่อ คุณสุจิตรา ผู้ใหญ่ที่คนไทย ใน
อังกฤษ เคารพนักถือจะจัดงานเลี้ยง เลอลักษมีแนะนำให้คุณจิตราเลือก นาถลดาและอมิตตดามาช่วยทำอาหารเพราะทั้งสองคนทำอาหารเก่ง

คุณจิตราก็ขอให้นาถลดาและอมิตตดามาช่วยในคืนงานเลี้ยง เลอลักษมีมาหาชิษณุที่บ้านพร้อมกับเปรอมาศ เปรอมาศบอกชิษณุว่าให้ช่วยพูด กับนาถลดา
ว่าขอ คฑาเทพสามีเธอคืน ชิษณุไม่เชื่อโทรหานาถลดาที่บ้านคุณจิตราแต่ อมิตตดารอรับโทรศัพท์แทนและบอกว่านาถลดาออกไปนานแล้ว หลังจากวางสาย
อมิตตดารีบออกไปเพื่อปลอมตัวเป็นนาถลดา เพื่อไปจู๋จี๋กับคฑาเทพในผับแห่งหนึ่ง

เปรอมาศและเลอลักษมีพาชิษณุไปที่ผับนั้นและเห็นคฑาเทพและอมิตตดาที่ปลอมตัวเป็นนาถลดาจูบกัน แต่นาถลดาตัวจริงกลับอยู่ในงานเลี้ยงตลอดจน
เกือบเที่ยงคืน ด้านชิษณุโกรธมาก กลับมาขอหย่ากับนาถลดา นาถลดาเสียใจมากและหนีไป พร้อมกับอมัจจ์ และกำชับ อมัจจ์ว่าห้ามบอกกับใครว่าเธออยู่
ที่ไหน ชิษณุปล่อยตัวเองจมกับความผิดหวัง พฤกษ์พยายามเปิดโปงความชั่วของ เลอลักษมีและสืบได้ว่าเธอหลอกชิษณุเรื่องนาถลดาในคืนงานเลี้ยง จึงบอกความจริงกับชิษณุว่านาถลดาอยู่ในงานเลี้ยงตลอดถึงเที่ยงคืน อมิตตดาเริ่มรู้ว่าเลอลักษมีหลอก และอมิตตดาก็กลับมาสำนึกได้ว่านาถลดาดีกับเธอ
เพียงไร เธอจึงบอกความจริงทั้งหมดกับชิษณุ ปมในใจของชิษณุจึงคลายออกได้ ชิษณุออกตามหานาถลดาตามรอยจดหมายของอมัจจ์ที่แอบเขียนหาพฤกษ์
และเขาก็เจอนาถลดา ทั้งสองปรับความเข้าใจกัน และขอร้องให้นาถลดากลับมาเหมือนเดิม เพราะเขารู้แล้วว่าการมองเห็นหรือมองไม่เห็นแค่มีนาถลดา
เคียงข้างก็เพียงพอ เพราะความจริงใจของเธอเปรียบเสมือนแสงสว่างที่นำทางชีวิตเขาและเขาต้องการให้เป็นแบบนั้นตลอดไป ...

2006/Sep/24

ชีวิตมัธยม เป็นชีวิตที่รวมไว้ทุกรสชาติ สุข เศร้า ฮา บ้า เครียด !!!

มาถึงตอนนี้ มันก็ผ่านมานานพอสมควร (แต่ไม่นานมากนะ )

มีโอกาส กลับไปเยี่ยมโรงเรียนเก่า สถานที่เปลี่ยนแปลงไป มีสิ่งปลูกสร้างใหม่ๆ

ครูใหม่ๆ รุ่นน้องที่ไม่รู้จักแล้ว ฯลฯ

ทำไมคนเราไม่มีความทรงจำที่ชัดเจน เหมือนกับเปิดไฟล์จากคอมฯบ้างนะ

เสียดายจังที่ไม่ได้เป็นคนชอบเขียนไดอารี่ พออยากจะรื้อฟื้นเรื่องราวเก่าๆ

ความทรงจำมันก็เลือนลางไปแล้ว

มีความสุขทุกครั้งที่ได้นึกถึงความทรงจำเก่าๆ ทั้งที่สุข และเศร้า

สิ่งที่ผ่านมา เป็นบทเรียนให้เราเสมอ ให้เราก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมั่นคง

"คิดถึงจัง...ความทรงจำสีจางๆ"

ใครคนหนึ่ง คนนั้น ในวันหนึ่ง วันนั้น
เคยผูกผันกัน ซะมากมาย
เพราะวันที่ห่างเหิน มันก็เริ่มห่างหาย
เพียงแค่เพราะเราไม่เจอะกัน

ไม่เรียกร้องให้กลับมา หรือว่าผลักใส หรืออะไรทั้งนั้น
เก็บเอาไว้ในส่วนลึก ซ่อนอยู่อย่างนั้น รู้ว่ามันไม่ไปไหน
แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังอยู่ตรงนี้ ในภาพทรงจำสีจางจาง

เหมือนว่าจะเลือนหาย คล้ายว่าจะเลือนลาง
บางอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนไป

... ในความทรงจำสีจาง